Hayallerim oldu ama hiçbir zaman büyük hayaller değil. Örneğin pembe panjurlu bir evim olsun istemedim hiç, ya da yatlarım, katlarım olsun. Tek isteğim oldu hayattan huzur ve sevgi dolu bir yuva….
Her zaman bekleyen olmadım belki ancak hep sevendim, bazen sevdiklerim bunu anlamasa dahi ben de anlatmak için savaşamadım…
Biliyorum hayat zor ve büyük ihtimal ile ömrümün yarısını da doldurdum. Zaten 1 – 0 yenik başladığım ömrümün ilk evresinde rakiplerim durumu 2 – 0 ‘ a getirdi bile, ancak hiç umudumu yitirmiyorum çünkü maç 90 dakika
Dediğim gibi ömür akıp gidiyor parmaklarımızın arasından ve biz seyirci olmayı seçmemeliyiz. Aksine kendi hayatımızın başrolünde Jön olmalıyız, ama unutmamak lazım her jön’ün eşlik edeni vardır. Ben; kendime eşlik edecek olduğuna inandığım kişiyi bulduğumu sanıyorum, ancak rolü kabul eder mi bilemem……
Emin olun bir gün bu hayattan göçüp gittiğimde beni unutacaksınız, belki de hayatlarınıza hiç girmemişim gibi hissedeceksiniz. Ancak ölüm dahi sonun başlangıcı değil midir? Sizler; dostlarım, eski aşklarım, çocukluğum. Sizler; kavgalarım, emeklerim, hatıralarım ve en önemlisi hayallerim, sizdiniz beni hayata bağlayan, sizdiniz sevgiyi anlatan…
Dedim ya çok şey istemedim…
Tek istediğim “Yüreğimdeki Ezgi’m Olmasıydı”..
02.01.2011
